دو موجود ز هستی گرامی تر است

دو موجود ز هستی گرامی تر است                     یکی میهن و دیگرش مادر است

به شام غریبان قسم ، به صبح یتیمان قسم

دو موجود زهستی گرامی تر است                   یکی میهن و دیگرش مادر است

ستایش کنم زن، که او مادر است                 که مادر سزاوار زیب و فر است

به شام غریبان قسم ، به صبح یتیمان قسم

دو موجود زهستی گرامی تر است                      یکی میهن و دیگرش مادر است

تو ای مادر من تو ای میهن من                     شوم خواب در اغوشت ای سرور من

به شام غریبان قسم ، به صبح یتیمان قسم

دو موجود زهستی گرامی تر است                یکی میهن و دیگرش مادر است

به هر دین و ایین، به هر کیش و راه              سر سجده باشد، به مادر روا

به شام غریبان قسم ، به صبح یتیمان قسم

دو موجود زهستی گرامی تر است             یکی میهن و دیگرش مادر است

 


موضوعات مرتبط: دو موجود ز هستی گرامی تر است
برچسب‌ها: دو موجود ز هستی گرامی تر است

تاريخ : 21 Feb 2013 || 10:8 PM || نویسنده : نوید حیدری ||
سوي عكست ديده ديده اشك چشمانم فتاد

اشك حســـــرت دانـه دانـه در گـريـبانـم فتاد

داغ عشـقت در دلـم آهنگ تــنهاي نــــواخـت

انتظارت را كشــيدم بس كــه مـــــژگـانم فتاد

عشقت آخـــر رفـته رفـته قلب بـريــانــم گرفت

رفــته رفــته عـاقبت در رگ رگ جــــانـــم فتاد



ادامه مطلب
تاريخ : 13 Feb 2013 || 7:57 PM || نویسنده : نوید حیدری ||


آن را که غمی چون غم من نیست چه داند             کز شوق توام دیده چه شب می‌گذراند

وقتست اگر از پای درآیم که همه عمر                   باری نکشیدم که به هجران تو ماند

سوز دل یعقوب ستمدیده ز من پرس                       کاندوه دل سوختگان سوخته داند

دیوانه گرش پند دهی کار نبندد                               ور بند نهی سلسله در هم گسلاند

ما بی تو به دل برنزدیم آب صبوری                     در آتش سوزنده صبوری که تواند

هر گه که بسوزد جگرم دیده بگرید                        وین گریه نه آبیست که آتش بنشاند

سلطان خیالت شبی آرام نگیرد                                تا بر سر صبر من مسکین ندواند

شیرین ننماید به دهانش شکر وصل                       آن را که فلک زهر جدایی نچشاند

گر بار دگر دامن کامی به کف آرم                          تا زنده‌ام از چنگ منش کس نرهاند

ترسم که نمانم من از این رنج دریغا                       کاندر دل من حسرت روی تو بماند

قاصد رود از پارس به کشتی به خراسان                   گر چشم من اندر عقبش سیل براند 

فریاد که گر جور فراق تو نویسم                            فریاد برآید ز دل هر که بخواند

شرح غم هجران تو هم با تو توان گفت                  پیداست که قاصد چه به سمع تو رساند

زنهار که خون می‌چکد از گفته سعدی                    هرک این همه نشتر بخورد خون بچکاند


موضوعات مرتبط: آن را که غمی چون غم من نیست چه داند
برچسب‌ها: غزلیات سعدی

تاريخ : 23 Jan 2013 || 9:0 AM || نویسنده : نوید حیدری ||
.: Weblog Themes By Nawid Haidari :.