بيا تا گــــل بــــرافــــشــــانــيم و مي در ساغر اندازيم     
                                      
                                                          فلک را سقف بشـــکـــافيم و طرحي نو در اندازيم
 
اگـــــر غــــم لــشــکـــر انــگيزد که خون عاشقان ريزد     
                    
                                                          مـن و ســـاقـــــي بـهم سازيم و بنيادش براندازيم
 
شــــراب ارغـــــواني را گــــلاب انــــدر قـــدح ريـــزيــم
    
                                                          نـــســــيم عـــطـر گـردان را شکر در مجمر اندازيم 
 
چو در دستست رودي خوش بزن مطرب سرودي خوش  
            
                                                          که دست افشان غزل خوانيم و پا کوبان سر اندازيم
 
صـــبــــا خـــــاک وجـــــود مـــا بـــدان عالي جناب انداز 
 
                                                          بـــــود کان شـــــاه خـــوبان را نظر در منظر اندازيم
 
يـــــکي از عـــــقــــل مـــي لافد يـکي طامات مي بافد 
 
                                                          بـــــيـــــا کاين داوريها را به پــــيـش داور انـــــدازيم
 
بـــــهــــشــــت عــــدن اگــر خواهي بيا با ما به ميخانه 
 
                                                          کــــه از پــــاي خــــمت روزي به حوض کوثر اندازيم
 
سخن داني و خوش خــــوانــــي نـمي ورزنـد در شيراز 
 
                                                          بـــيـــا حــــافظ کـــه تا خود را به ملکي ديگر اندازيم