يار دلنوازم شـــــکريــــســــــت بـــــا شکايت               گر نکته دان عشقی بشنو تو اين حکايت
 
بــــی مــــــزد بــــود و منت هر خدمتی که کردم               يا رب مـــــبــاد کس را مخدوم بی عنايت
 
رنـــــدان تــــشــــنه لـــــب را آبی نمی‌دهد کس               گويـی ولی شناسان رفتند از اين ولايت
   
در زلف چون کمندش ای دل مـــپيـــچ کــان جـــا              ســرها بريده بينی بی جرم و بی جنايت

 
چشمت به غمزه ما را خون خورد و می‌پسندی              جـــــانــــا روا نــــباشد خون ريز را حمايت
 
در ايـــــن شــــب سياهم گم گشت راه مقصود               از گـــوشه‌ای برون آی ای کوکب هدايت
 
از هر طرف کــــــه رفــــتـــم جز وحشتم نيفزود               زنـــــهـــار از ايـن بيابان وين راه بی‌نهايت
 
ای آفـــــــــــــتاب خــــوبــــان می‌جوشد اندرونم               يک ساعــــتــــم بگـــنجان در سايه عنايت

ايــــن راه را نـــــــــهــايت صورت کجا توان بست              کش صد هزار منزل بيش است در بدايت

هــــر چــــند بــــردی آبـــم روی از درت نــــتـابم               جور از حبيب خـــوشـتر کز مدعی رعايت

عشـــقت رســد به فرياد ار خود به سان حافظ               قرآن ز بـــر بــــخـــوانــی در چارده روايت